Ye kürküm, ye

Nasreddin Hoca bir gün bir düğün ziyafetine gider. Ne var ki üzerindeki giysiler eski ve perişan hâldedir. Ev sahibi, kıyafetlerine bakarak ona hiçbir ilgi göstermez.

Hoca, bu görünüşüyle kendisine itibar edilmeyeceğini anlayınca davet yerinden ayrılır. Hemen evine gider, gösterişli bir kürk giyer ve aynı ziyafete geri döner.

Kapıdan içeri adım atar atmaz bu kez bambaşka bir karşılamayla karşılaşır. Daha önce onunla ilgilenmeyen ev sahibi, şimdi kendisini karşılamak üzere ilerler.

“Hoş geldin, Hocam!” diyerek onu büyük bir saygıyla içeri alır.

Gösterilen ilgi bununla da kalmaz. Hoca, sofranın başındaki şeref yerine oturtulur ve bütün saygı ifadeleri eşliğinde yemeğe davet edilir:

“Buyur Hocam, ye!”

Bunun üzerine Hoca kürkünün bir parçasını eline alır. Kendisine yöneltilen daveti kürküne aktararak,

“Hoş geldin kürküm! Buyur, sen de ye!” der.

Ev sahibi, onun bu davranışını büyük bir şaşkınlıkla izler. Bir insan yerine giysiye hitap edilmesi kendisine pek tuhaf gelmiştir.

“Ne yapıyorsun?” diye sorar.

Hoca'nın açıklaması kısadır:

“Gösterilen bütün bu saygının aslında kürküme gösterildiği apaçık. Öyleyse onun da biraz yemek yemesi gerekir!”

Hoca'nın eski giysileriyle karşılandığı ilgisizlik ile gösterişli kürkü sayesinde gördüğü saygı arasındaki fark, verdiği cevabın temelidir. Aynı yere iki kez gelmiş, fakat kıyafetleri değişince bambaşka bir muamele görmüştür. Bu nedenle, sofraya buyur edilen asıl konuğun kendisi değil kürkü olduğunu söylercesine, yemek davetini kürküne yöneltir.