Ye kürküm, ye

Nasreddin Hoca bir gün bir düğün yemeğine katıldı. Üzerinde eski ve kötü durumdaki giysileri vardı. Ev sahibi, Hoca'nın kıyafetlerini görünce ona hiçbir şekilde ilgi göstermedi.

Hoca da bu hâliyle orada dikkat çekemeyeceğini anlayınca dışarı çıktı. Vakit kaybetmeden evine gidip gösterişli bir kürk giydi. Ardından düğünün yapıldığı yere geri döndü.

Bu defa kapıdan girer girmez ev sahibinin davranışı değişti. Adam onu karşılamak üzere ilerledi ve büyük bir saygıyla,

“Hoş geldin, Hocam!” dedi.

Hoca'yı sofranın başına oturttu. Kendisine her türlü saygıyı gösterdikten sonra yemeğe davet etti:

“Buyur Hocam, ye!”

Hoca ise kürkünün bir parçasını tutup sanki davet edilen oymuş gibi kürke seslendi:

“Hoş geldin kürküm! Buyur, sen de ye!”

Ev sahibi bu beklenmedik davranışa büyük bir şaşkınlıkla baktı. Hoca'nın neden yemek yemek yerine kürküyle konuştuğunu sordu:

“Ne yapıyorsun?”

Hoca'nın cevabı, gördüğü ilginin nedenini açıkça ortaya koyuyordu:

“Bütün bu saygının kürküme gösterildiği ortada. O hâlde onun da yemekten payını alması gerekir!”

Eski kıyafetleriyle geldiğinde ilgi görmeyen Hoca, güzel kürkünü giyince sofranın en değerli yerine oturtulmuştu. Bu yüzden yemek davetini de kürküne yöneltiyordu.