Türkçe / B2
Tavşanın suyunun suyu
Köyden gelen bir adam, bir gün Nasreddin Hoca'ya bir tavşan hediye etti. Hoca da kendisini son derece nazik bir biçimde ağırlayıp önüne çorba koydu.
Bir hafta sonra aynı adam yeniden çıkageldi. Hoca, misafirini unutmuş gibi, kim olduğunu sordu.
‘Size tavşan getiren adamım’, diye hatırlattı adam.
Hoca bu açıklamadan sonra onu tekrar ağırladı.
Aradan birkaç gün daha geçince bu defa bir grup adam geldi. Onlar da Hoca'nın misafiri olmak istiyordu. Hoca kim olduklarını sordu:
‘Siz kimsiniz?’
‘Size tavşan getiren adamın komşularıyız’, dediler.
Birkaç gün sonra gelenlerse daha kalabalıktı. Hoca, bu yeni misafirlerin kim olduklarını öğrenmek istedi. Aldığı cevap bu kez bir adım daha uzaktandı:
‘Biz size tavşan getiren adamın komşularının komşularıyız.’
Hoca onları da gayet kibar bir biçimde karşıladı:
‘Hoş geldiniz!’
Ardından önlerine büyük bir su kabı koydu. İçindeki, bildikleri sade sudan başka bir şey değildi. Adamlar bunu görünce ‘Bu nedir?’ diye sordular.
Hoca'nın cevabı, kendilerini tanıtırken kurdukları zincire uygundu:
‘Tavşanın suyunun suyu!’
English summary · includes the ending
A man from the countryside brings Nasreddin Hoca a hare. Hoca welcomes him politely and gives him some broth. A week later, the man returns. Hoca seems to have forgotten him and asks who he is. The visitor reminds him of the hare, and Hoca receives him again.
After several days, a group of men arrives wanting to be entertained. Asked who they are, they explain that they are neighbours of the man who brought the hare.
A few days later, an even larger group comes. These visitors describe themselves as neighbours of the neighbours of the original gift-giver. Hoca welcomes them and places a large jar of plain water before them.
They ask what it is. He replies that it is the water of the water of the hare. His answer matches their distant connection to the gift with an equally distant connection to a meal.
Adapted for Lejrbål from the credited source.
Read the source