Kaybolan sakal

Gençlik çağını geride bırakmış bir adamın iki eşi vardı. Biri yaşlı, diğeri gül yaprağı kadar narin, genç bir kadındı. Adamın saçına ve sakalına beyazlar düşmeye başlamıştı. İki eşini de seviyor, birini diğerinden ayırmamaya özen gösteriyordu: Bir gece birinin yanında kalıyor, ertesi geceyi ötekinin yanında geçiriyordu. Sabahları, yataktan kalkmadan önce başını eşinin dizine koyup biraz daha uyumayı da alışkanlık edinmişti.

Bir sabah adam bu şekilde uyurken yaşlı eşi, sakalının arasına karışmış beyaz kılları fark etti. Bunlar ona, adamı diğer eşinden uzaklaştırabileceği bir yol düşündürdü:

“Sakalındaki siyah kılları kesip gençliğinin bu izini ortadan kaldırayım. Onu genç sanan öteki kadın, beyaz sakalını görünce kendisinden soğur. O da böylece bir kenara itilmesine kızarak bütünüyle bana yönelir.”

Bu niyetle, kesebildiği kadar siyah kılı kesti.

Ertesi sabah adam, başı genç eşinin dizinde, yine uyuyordu. Genç kadın beyaz kılların arasında hâlâ birkaç siyah kıl kaldığını gördü. Bunlar, yaşlı eşinin makasından kurtulmuş kıllardı. O ise aynı sakala tam ters yönden müdahale etmeyi düşündü:

“Beyaz kılları ortadan kaldırırsam hâlâ genç olduğunu sanır. Yaşlı eşinin yanında bulunmaktan sıkılır, yalnızca benimle olmak ister.”

Böyle düşünerek, elinden geldiğince beyaz kılları kesti. Bu şekilde aradan bir süre geçti.

Bir gün adam, bazı kişilerin kendi aralarında konuşup sakalıyla alay ettiklerini duydu. Elini sakalına götürünce orada artık tek bir kıl bile kalmadığını fark etti.