Türkçe / C1
Kuyudaki ay
Nasreddin Hoca, su çekmek üzere kuyunun başına geldiğinde aşağı bakar ve suya yansıyan ayı görür. Yansımayı ayın kendisinden ayıramadığı için onun kuyuya düştüğünü düşünür. Artık yapılması gereken, ayı bulunduğu yerden çıkarmaktır.
Evine giderek bir ip ve kanca getirir. Kuyuya indirdiği kanca bir taşa takılınca, Hoca ipi bütün kuvvetiyle çekmeye girişir. Bir kere çeker, sonra yeniden yüklenir. İkinci çekişte ip kopar; Hoca sırt üstü düşer ve gözleri gökyüzüne çevrilir.
Ayı yukarıda gördüğü anda, girişiminin başarıya ulaştığına inanır. Kendi acısını bu başarının bedeli sayarak sonucu över: Çok canı yanmıştır ama ay nihayet yerine dönmüştür.
Oysa ay kuyuda yalnızca bir görüntü olarak bulunmuş, gökyüzündeki yerinden hiç ayrılmamıştır. Hoca'nın yere düşmesi bakışının yönünü değiştirmiştir; o ise bu değişikliği kendi çabasının dış dünyada yarattığı bir sonuç olarak kabul eder. Kopan ip ve acı veren düşüş, gözünde başarısızlığın değil kurtarılmış bir ayın hikâyesine dönüşür.
English summary · includes the ending
Nasreddin Hoca goes to a well to draw water. Looking down, he sees the moon reflected on the water and believes that the moon itself has fallen into the well. He decides that he must pull it out.
He goes home to get a rope and a hook. Back at the well, he lowers them into the water. The hook catches on a stone, but Hoca pulls hard on the rope, trying to complete his rescue. He pulls once, then again. On the second attempt, the rope breaks and he falls onto his back.
From that position, he looks up and sees the moon in the sky. He praises the result of his effort, saying that, although he has suffered a great deal of pain, the moon has returned to its proper place.
The moon never left the sky. Hoca's change of viewpoint, brought about by his fall, provides the evidence he takes as proof of success.
Adapted for Lejrbål from the credited source.
Read the source