Türkçe / B2
Kuyudaki ay
Nasreddin Hoca bir gün su çekmek için kuyuya gider. Aşağıya baktığında, suyun yüzeyinde ayın yansımasını görür. Bu görüntüyü ayın kendisi sanarak kuyuya düştüğü sonucuna varır.
«Ayı dışarı çıkarmalıyım», der. Eve gidip bir ip ve kanca alır, ardından kuyuya dönerek kancayı aşağı indirir. Kanca, suyun içinde bir taşa takılır.
Hoca bütün gücüyle ipi çeker. İlk çekişin ardından ikinci kez yüklenir; o anda ip kopar ve Hoca sırt üstü yere düşer. Bu kez bakışları gökyüzüne çevrilmiştir. Ayı yukarıda görünce çabasının işe yaradığını düşünür.
Acı çekmiş olsa da sonucu över: «Çok canım yandı, ama ay yerine döndü!»
Kurtarmaya çalıştığı ay, gerçekte başından beri gökyüzündedir. Değişen, ayın yeri değil Hoca'nın baktığı yöndür. Kuyuya eğildiğinde gördüğü yansımayla yere düştükten sonra gördüğü ayı, yaptığı kurtarma işinin önceki ve sonraki hâli olarak yorumlar.
English summary · includes the ending
Nasreddin Hoca goes to a well to draw water. Looking down, he sees the moon reflected on the water and believes that the moon itself has fallen into the well. He decides that he must pull it out.
He goes home to get a rope and a hook. Back at the well, he lowers them into the water. The hook catches on a stone, but Hoca pulls hard on the rope, trying to complete his rescue. He pulls once, then again. On the second attempt, the rope breaks and he falls onto his back.
From that position, he looks up and sees the moon in the sky. He praises the result of his effort, saying that, although he has suffered a great deal of pain, the moon has returned to its proper place.
The moon never left the sky. Hoca's change of viewpoint, brought about by his fall, provides the evidence he takes as proof of success.
Adapted for Lejrbål from the credited source.
Read the source