Türkçe / B1
Kuyudaki ay
Nasreddin Hoca su almak için kuyuya gider. Kuyunun içine bakınca ayın suya yansıyan görüntüsünü görür. Ancak bunun bir görüntü olduğunu anlamaz. Ayın kuyuya düştüğünü düşünür.
«Onu buradan çıkarmalıyım», der ve evine gider. Bir ip ve metal bir kanca alıp kuyuya geri döner. Kancayı ipe bağlayarak suya indirir. Kanca bir taşa takılır.
Hoca ipi bütün gücüyle çekmeye başlar. Bir kez çeker, ardından yeniden çeker. İkinci çekişte ip kopar ve Hoca sırt üstü yere düşer.
Yattığı yerden gökyüzüne baktığında ayı görür. Ay yukarıda, olması gereken yerdedir. Hoca bunu yaptığı işin sonucu olarak kabul eder.
«Çok acı çektim, ama ay yerine döndü!», diye sevinir.
Ay aslında hiç kuyuya düşmemiştir. Hoca önce onun sudaki görüntüsünü, yere düştükten sonra ise gökyüzündeki kendisini görmüştür. Kendi düşüşünü, ayı kurtardığının işareti sayar.
English summary · includes the ending
Nasreddin Hoca goes to a well to draw water. Looking down, he sees the moon reflected on the water and believes that the moon itself has fallen into the well. He decides that he must pull it out.
He goes home to get a rope and a hook. Back at the well, he lowers them into the water. The hook catches on a stone, but Hoca pulls hard on the rope, trying to complete his rescue. He pulls once, then again. On the second attempt, the rope breaks and he falls onto his back.
From that position, he looks up and sees the moon in the sky. He praises the result of his effort, saying that, although he has suffered a great deal of pain, the moon has returned to its proper place.
The moon never left the sky. Hoca's change of viewpoint, brought about by his fall, provides the evidence he takes as proof of success.
Adapted for Lejrbål from the credited source.
Read the source