Türkçe / A2
Kuyudaki ay
Nasreddin Hoca bir gün su almak için kuyuya gider. Kuyu, toprağın içinde su olan derin bir yerdir. Aşağı bakar. Suyun üstünde ayı görür. Aslında gördüğü şey ayın sudaki görüntüsüdür.
Ama Hoca, «Ay kuyuya düşmüş! Onu çıkarmalıyım», der.
Eve gidip bir ip ve ucuna takmak için metal bir kanca alır. Sonra kuyuya döner. İpi ve kancayı suya bırakır. Kanca bir taşa takılır.
Hoca ipi çok güçlü çeker. Bir kez, sonra bir kez daha. İkinci kez çekince ip kopar. Hoca sırt üstü yere düşer.
Yerdeyken gökyüzüne bakar. Ay oradadır!
«Çok canım yandı, ama ay yerine döndü!», der.
Hoca ayı çıkardığını düşünür. Oysa ay hep gökyüzündedir. Önce suya bakmıştır, şimdi de yukarı bakmaktadır.
English summary · includes the ending
Nasreddin Hoca goes to a well to draw water. Looking down, he sees the moon reflected on the water and believes that the moon itself has fallen into the well. He decides that he must pull it out.
He goes home to get a rope and a hook. Back at the well, he lowers them into the water. The hook catches on a stone, but Hoca pulls hard on the rope, trying to complete his rescue. He pulls once, then again. On the second attempt, the rope breaks and he falls onto his back.
From that position, he looks up and sees the moon in the sky. He praises the result of his effort, saying that, although he has suffered a great deal of pain, the moon has returned to its proper place.
The moon never left the sky. Hoca's change of viewpoint, brought about by his fall, provides the evidence he takes as proof of success.
Adapted for Lejrbål from the credited source.
Read the source