Małpa w kąpieli

Małpa z upodobaniem naśladowała ludzi i cieszyła się, ilekroć jej popisy wywoływały śmiech. Pewnego dnia, ujrzawszy panią w kąpieli, wsunęła się pod stół. Tam bezszelestnie czekała na sposobność, by również skorzystać z wanny.

Gdy pani opuściła pokój i zamknęła drzwi, małpa przystąpiła do dzieła. Zabrała jej czapkę, prześcieradło i lustro, po czym jednym skokiem znalazła się w wannie. Dopełniwszy w ten sposób przygotowań, zaczęła energicznie manipulować kranami: obracała je w lewo i w prawo, próbując najrozmaitszych ruchów.

Wreszcie z rury popłynął wrzątek. Początkowo ciepło wydawało się małpie niebiańską przyjemnością. Oddała się więc zabawie: skokom, nurkowaniu i obrotom, od których woda nieustannie się burzyła. Trudno było o bardziej zadowoloną amatorkę kąpieli.

Z czasem jednak temperatura przestała być przyjemna. Ciepła było trochę za dużo, potem znacznie za dużo, aż w końcu zrobiło się nieznośnie gorąco. Małpa nie uznała tego jeszcze za powód do niepokoju. Była przekonana, że sobie poradzi, a rozwiązanie zdawało się oczywiste: zatkać palcem rurę, z której wydobywa się wrzątek.

Natychmiastowe wykonanie tego planu przyniosło równie natychmiastowy skutek. Poparzony palec i okrzyk bólu zakończyły próbę opanowania sytuacji. Należało uciekać, i to bez zwłoki.

Małpa wyskoczyła z wanny, ale wrzątek już rozlewał się po podłodze. Płynął za nią aż pod drzwi, parząc jej stopy. Zamiast dalej szukać wyjścia, skoczyła przez okno. Brzęk tłuczonej szyby oznajmił, że udało jej się wydostać.

Po tak gwałtownej ucieczce bardzo się cieszyła, że skończyło się jedynie na poparzonych palcach. Narrator zamyka opowieść zwięzłym, żartobliwym komentarzem: tak to zwykle małpom bywa.