Małpa w kąpieli

Małpa lubiła udawać człowieka, a śmiech widzów sprawiał jej wielką przyjemność. Gdy pewnego dnia zobaczyła panią w kąpieli, schowała się pod stołem i cierpliwie czekała, nie wydając żadnego dźwięku.

Pani wyszła z pokoju i zamknęła za sobą drzwi. Małpa natychmiast zabrała się do działania: wzięła jej czapkę, prześcieradło oraz lustro i wskoczyła do wanny. Wszystko było gotowe do naśladowania ludzkiej kąpieli.

Zaczęła energicznie kręcić kranami: raz w lewo, raz w prawo, w jedną stronę i w drugą. W końcu z rury popłynęła bardzo gorąca woda. W wannie zrobiło się ciepło i przyjemnie, więc małpa była zachwycona. Skakała, nurkowała i obracała się, wzburzając wodę swoimi zabawami.

Tyle że przyjemne ciepło stopniowo zmieniło się w nieznośny gorąc. Małpa nie zamierzała jednak uznać tego za poważny problem. Przecież sobie poradzi! Wymyśliła prosty sposób: zatka palcem rurę, z której płynie gorąca woda.

Pomysł wypróbowała od razu i od razu pożałowała tej próby. Woda poparzyła jej palec, a ona krzyknęła z bólu. Teraz nie pozostawało nic innego, jak uciekać.

Wyskoczyła z wanny, lecz gorąca woda wylewała się na podłogę i podążała za nią aż do drzwi. Parzyła jej również stopy. Małpa skoczyła przez okno; rozległ się brzęk rozbijanej szyby i niefortunna kąpiel dobiegła końca.

Małpa była bardzo szczęśliwa, że poparzyła sobie tylko palce. Narrator kończy tę przygodę żartobliwą uwagą: tak właśnie zwykle bywa z małpami.