Lis i kozioł

Lis dotarł już do ogrodu i znalazł się tuż przy gęsi, kiedy niefortunny skok zakończył się upadkiem do beczki wkopanej w ziemię. Zwykle zbierano w niej wodę, lecz tym razem była pusta: nie pozostało w niej nawet błoto. Mimo to o samodzielnym wydostaniu się na powierzchnię nie było mowy.

Beczka okazała się zbyt głęboka, by lis zdołał z niej wyskoczyć. Jej gładkie ściany nie dawały też żadnego oparcia dla pazurów. Inne zwierzę mogłoby w takim położeniu załamać łapy i oddać się rozpaczy. Lis jednak nie zamierzał powiększać jednego nieszczęścia drugim. Rozglądał się, badał otoczenie i spoglądał ku górze.

Wkrótce dostrzegł kozła stojącego nad otworem. Kozioł, który przyszedł w poszukiwaniu wody, z ciekawością zaglądał do środka. Lis natychmiast opuścił pysk ku dnu i zaczął udawać, że pije. Mlaskał przy tym z takim zadowoleniem, jakby delektował się wyjątkowym napojem.

— Oto woda! Takiej nie piłem, jak żyję! — zachwalał niby sam do siebie. — Zimna jak lód, a jakże czysta! Chciałbym się w niej cały opłukać, ale żal mi ją zabrudzić. Szkoda takiej wody!

Na te słowa kozioł zawołał z góry, żeby rudy odsunął się od źródła, po czym bez dalszych przygotowań skoczył w dół. Lis tylko na to czekał: wskoczył mu na kark, z karku dostał się na rogi, a z rogów przeskoczył na belkę nad beczką.

Teraz droga na zewnątrz stała otworem. Lis wydostał się z pułapki i natychmiast uciekł, wykorzystawszy kozła do własnego ratunku.