De boerderij die wegdreef en terugkwam

Ryer Van Boompjes verhuisde van Drenthe naar de kust van de Zuiderzee, waar hij bij Blokzijl een boerderij kocht. De grond was door dijken en pompen geschikt gemaakt voor weilanden en akkers. Aan drie zijden lagen kanalen; de vierde grensde aan de Zuiderzee. Ryer was bijzonder trots op zijn bezit.

Hij had een vrouw, vier kinderen met een flinke eetlust en veel dieren. Toch voerde hij zijn dieren zuinig, hoewel hij naar de maatstaven van zijn oude woonplaats rijk was. Zijn hebzucht kwam ook bij het ploegen naar voren: hij stuurde de paarden zo dicht mogelijk langs het water om elke centimeter grond te benutten.

Wanneer stukken grond van andere boerderijen losraakten en op het water dreven, beschouwde hij dat als een buitenkans. 's Nachts haalde hij zulke stukken op en maakte ze vast aan zijn eigen land. Na een aantal keer had hij zijn bezit al uitgebreid. Daarna zocht hij ook verder weg, geholpen door mensen die hij betaalde en die in de buit deelden.

Hij zag nauwelijks in hoe onzeker zijn vergrote bezit zelf was. Zijn vrouw, die van zijn praktijken wist, waarschuwde hem dat die grond niet stevig was. Daarop volgden dagen van zware regen, waardoor de streek in een natte massa veranderde en de dijken dreigden te bezwijken.

Ryer bleef onbezorgd. Zodra de zon terugkwam, liet hij twee paarden inspannen en begon opnieuw te ploegen. Ze kwamen zo dicht langs de rand dat paarden, ploeg en boer in het water terechtkwamen. Ryer stootte zijn hoofd tegen de ploeg en bleef bewusteloos liggen.

Pete, zijn sterke zoon, had het ongeluk gezien. Hij bracht een boot te water, roeide naar de plaats waar zijn vader was gevallen en trok hem aan zijn kraag aan boord. Het duurde geruime tijd voordat Ryer weer kon zitten en spreken. Toen Pete naar hun eigen aanlegplaats wilde terugroeien, wachtte hem een nieuwe schrik: de hele boerderij was verdwenen.

De doorweekte grond was losgeraakt en dreef weg, met huis, vrouw, kinderen en dieren erop. De jongste kinderen klapten aanvankelijk blij in hun handen. Ze hadden nog nooit zo'n tocht gemaakt. Hun zuinige vader liet hen altijd lopen en stond niet toe dat ze de paarden bereden.

De dieren waren minder tevreden. Al snel was het drinkwater op, en uit de zoute Zuiderzee konden ze niet drinken. Na enkele dagen begonnen ook voedsel en voer schaars te worden. Sommige vissers zagen de vreemde boerderij voorbijgaan, maar durfden zich niet te bemoeien met de mensen erop; anderen dachten dat iemand op deze manier zijn hele bezit verhuisde.

Vader en zoon roeiden ondertussen achter hun verdwenen huis aan. Uitgeput kwamen ze in een dorp in Noord-Holland terecht. Ze kochten eten, maar hun geld raakte op. Terwijl ze zich afvroegen hoe ze een volgende maaltijd moesten betalen, kwam een jongen het hotel binnenrennen. Een boerderij met mensen en dieren naderde over het water.

Het was hun eigen boerderij. Ryer zag zijn vrouw en kinderen terug en voelde grote dankbaarheid. De dorpsbewoners hielpen het drijvende land naar de aanlegplaats te slepen en maakten het met touwen vast aan een paal en de dorpspomp.

Die nacht sliep de familie in haar eigen huis om de kosten van kamers te besparen. Een hevige storm liet echter de touwen breken. De boerderij voer opnieuw weg, terwijl iedereen bleef slapen. Na enkele uren schoof ze met een geweldige botsing precies terug in haar oude plaats. Ryer en zijn vrouw werden uit bed gegooid; dieren vielen om en een haan kraaide zo luid dat buren kwamen kijken.

Ditmaal veranderde Ryer werkelijk. Hij gaf de gestolen grond aan de eigenaars terug, betaalde hun een extra vergoeding en stuurde een flinke beloning naar het dorp dat zijn familie had geholpen. Hij werd vrijgeviger en vriendelijker. Zijn gezin en zijn dieren vonden dat de reis van de boerderij een heel andere man van hem had gemaakt.