طوطی و بقال

بقالی طوطی سبز و خوش‌آوایی داشت که هم نگهبان دکانش بود و هم با مشتریان گرم گفت‌وگو می‌شد. پرنده نه‌تنها در سخن گفتن با آدم‌ها توانا بود، بلکه آواز طوطیان را نیز به‌خوبی می‌خواند و با نکته‌گویی‌هایش با اهل بازار صحبت می‌کرد.

روزی بقال به خانه رفته و دکان را به طوطی سپرده بود. در غیاب او، گربه‌ای در پی موشی ناگهان به داخل جست. پرنده از بیم جان، از یک سوی دکان به سوی دیگر گریخت و در این میان شیشه‌های روغن گل را واژگون کرد. روغن‌ها ریخت و دکان را آلوده ساخت.

بقال از خانه بازگشت و آسوده در دکان نشست، اما وقتی روغن‌های ریخته را دید، بر سر طوطی زد. ضربه چنان بود که پرهای سر پرنده ریخت و سرش بی‌پر شد. پس از آن نیز طوطی برای چند روز خاموش ماند.

سکوت طوطی، بقال را به پشیمانی شدیدی انداخت. آه می‌کشید، ریش خود را می‌کند و افسوس می‌خورد که چرا به آن پرنده خوش‌زبان ضربه زده است. می‌گفت: «کاش آن لحظه دستم شکسته بود که بر سرش زدم!» در حسرت آواز و گفتار او، به درویشان هدیه می‌داد، به این امید که پرنده‌اش دوباره زبان باز کند.

سه روز و سه شب را با اندوه و سرگردانی گذراند. ناامید در دکان نشسته بود و هر کاری می‌کرد تا طوطی را به سخن بیاورد؛ با این همه، پرنده همچنان خاموش بود.

در همین هنگام، درویشی با سر برهنه از آنجا گذشت. سرش چنان صاف و بی‌مو بود که به پشت تشت می‌مانست. طوطی با دیدن او، ناگهان زبان گشود و با لحنی که گویی حرفی عاقلانه می‌زند، بلند پرسید: «چرا تو هم کچل شده‌ای؟ مگر تو هم از شیشه روغن ریخته‌ای؟»

مردم از مقایسه طوطی به خنده افتادند. او آن مرد را همچون خودش پنداشته بود و از شباهت ظاهری دو سر بی‌مو، به یکسان بودن ماجرا حکم می‌کرد. چون خودش پس از ریختن روغن ضربه خورده و پرهای سرش را از دست داده بود، همان علت را برای بی‌مویی درویش نیز تصور می‌کرد.