فارسی / B1
صدای گران
مردی در مسجد شهر سنجار بدون گرفتن پول اذان می‌گفت و مردم را با صدای بلند به نماز دعوت می‌کرد. اما صدایش چنان ناخوشایند بود که شنوندگان از آن ناراحت می‌شدند.
صاحب مسجد مردی مهربان و عادل بود. نمی‌خواست به آن مرد حرفی بزند که ناراحتش کند. بنابراین گفت: «دوست من، این مسجد از قبل کسانی برای گفتن اذان دارد. به هر کدام پنج سکه می‌دهم. به تو ده سکه می‌دهم، به شرط آنکه به جای دیگری بروی.»
مرد این پیشنهاد را پذیرفت و از آنجا رفت.
پس از مدتی، دوباره در راه به صاحب مسجد رسید و شکایت کرد: «تو در حق من خوب رفتار نکردی! با ده سکه مرا از آنجا بیرون کردی. حالا در جای تازه، بیست سکه به من پیشنهاد می‌کنند تا به جای دیگری بروم، ولی قبول نمی‌کنم!»
صاحب مسجد از شنیدن این حرف به خنده افتاد و گفت: «مبادا قبول کنی! سرانجام حاضر می‌شوند پنجاه سکه بدهند!»
English summary · includes the ending
A man volunteers to call people to prayer at a mosque in Sinjar. His voice is so unpleasant that listeners dislike hearing it. The mosque's owner is a kind, fair ruler who wants the man to leave without hurting his feelings.
He explains that the mosque already has callers who receive five coins each. He offers this man ten coins to go somewhere else. The man accepts the agreement and leaves.
Some time later, they meet again. The man complains that the ruler treated him unfairly by paying only ten. At his new place, people are offering twenty coins if he will leave. He has refused their offer.
The ruler bursts out laughing. He advises the man to keep refusing, since they will eventually agree to pay fifty. The joke turns the wish for silence into an increasingly valuable offer. The story ends with that advice, without a further payment.
Adapted for Lejrbål from the credited source.
Read the source