فارسی / C1
نامه و خوانندهٔ پنهانی
دانشمندی برای دوستی هم‌راز نامه می‌نوشت و شخصی که پهلویش نشسته بود، زیرچشمی نوشتهٔ او را از نظر می‌گذراند. خواندن پنهانی نامه، دانشمند را آزرده کرد؛ نامه برای کسی نوشته می‌شد که محرم راز او بود، نه برای آن شخصی که بی‌اجازه به نوشته سرک می‌کشید.
دانشمند در ادامهٔ نامه نوشت: «اگر این دزد بی‌شرم در کنارم ننشسته بود و نوشته‌ام را نمی‌خواند، همهٔ اسرارم را برایت بازمی‌گفتم. حضور او مانع از آن است که آنچه می‌خواهم با تو در میان بگذارم، بنویسم.»
مردی که نامه را می‌خواند، گفت: «به خدا سوگند که من نه نامه‌ات را مطالعه کرده‌ام و نه چیزی از نوشته‌ات خوانده‌ام!»
دانشمند جواب داد: «نادان! پس این سخنی که بر زبان می‌آوری از کجاست؟ اگر نامه را نخوانده‌ای، از کجا خبر داری در آن چه نوشته‌ام که اکنون خواندنش را انکار می‌کنی؟»
English summary · includes the ending
A learned man is writing a letter to a close friend with whom he can share his secrets. Another person is sitting beside him and secretly reading what he writes. The writer is annoyed by this unwanted interest in a private letter.
He adds a message saying that he would tell his friend all his secrets if a shameless thief were not sitting beside him and reading the page. The man beside him immediately denies reading the letter. He even swears that he has not looked at its contents.
The writer asks how he knows what to deny if he has not read the message. The denial itself gives away the very behaviour it is supposed to hide. The spoken exchange ends with this question, leaving the reader to recognise the contradiction. The joke depends on the difference between what the neighbour claims and what his answer reveals.
Adapted for Lejrbål from the credited source.
Read the source