فن آخر

کشتی‌گیری در فن خود سرآمد بود. سیصدوشصت فن می‌دانست و هر روز به شیوه‌ای متفاوت کشتی می‌گرفت. به یکی از شاگردانش، که جوانی زیبا بود، علاقه داشت و سیصد و پنجاه و نه فن را به او آموخت. با این همه، یک فن را نزد خود نگه داشته بود و هر بار آموزش آن را به تأخیر می‌انداخت.

جوان چنان در قدرت و مهارت پیش رفت که در روزگار او، کسی توان مقاومت در برابرش را نداشت. سرانجام در حضور پادشاه ادعا کرد: «استاد تنها به سبب بزرگی و حق تربیتی که بر من دارد، از من برتر است. وگرنه از نظر نیروی بدنی از او کمتر نیستم و در فن کشتی نیز با او برابرم.»

این سخن بر پادشاه گران آمد. فرمان داد استاد و شاگرد با یکدیگر کشتی بگیرند. میدان وسیعی آماده کردند و بزرگان حکومت، درباریان و کشتی‌گیران برای دیدن مسابقه گرد آمدند.

جوان با قدرتی شگفت وارد میدان شد. راوی برای نشان دادن نیروی او، وی را به فیلی خشمگین تشبیه می‌کند و می‌گوید ضربه‌اش چنان بود که می‌توانست کوهی آهنین را از جا بکند. استاد دریافت که شاگرد از نظر زور بازو بر او برتری دارد؛ پس بر همان فن ناشناخته‌ای تکیه کرد که از او پنهان نگه داشته بود.

با آن فن با جوان درآویخت. شاگرد راه مقابله با آن را نمی‌دانست و از عهده دفع آن برنیامد. استاد با دو دست او را از زمین بلند کرد، بالای سر برد و بر زمین کوبید. فریاد جمعیت بلند شد.

پادشاه فرمان داد به استاد لباس افتخار و هدیه بدهند. در مقابل، شاگرد را سرزنش کرد که چرا در برابر پرورش‌دهنده خویش ادعای برابری کرده و در عمل نتوانسته است از عهده او برآید.

جوان پاسخ داد: «ای پادشاه، او با زور بیشتر مرا شکست نداد. تنها یک نکته از فن کشتی باقی مانده بود که همه این مدت از من دریغ می‌کرد. امروز با همان نکته بر من پیروز شد.»

استاد گفت: «آن را برای چنین روزی نگه داشته بودم. دانایان گفته‌اند: دوست را آن‌قدر توانا نکن که بتواند با تو دشمنی کند.»