فن آخر

استاد کشتی‌گیری در کار خود بی‌رقیب بود. سیصدوشصت فن می‌دانست و هر روز به شیوه‌ای متفاوت کشتی می‌گرفت. به یکی از شاگردان زیبایش علاقه داشت و سیصد و پنجاه و نه فن را به او آموخت؛ اما آموزش یک فن را پیوسته به تأخیر می‌انداخت و آن را از شاگرد پنهان نگه می‌داشت.

جوان از نظر قدرت و مهارت چنان پیشرفت کرد که کسی توان برابری با او را نداشت. کار به جایی رسید که در حضور پادشاه گفت: «برتری استاد بر من تنها به دلیل بزرگ‌تر بودن و حقی است که به خاطر آموزش بر من دارد. وگرنه در قدرت از او کمتر نیستم و در فن کشتی با او برابرم.»

شنیدن این سخن برای پادشاه ناخوشایند بود. دستور داد آن دو با هم کشتی بگیرند تا ادعای جوان آزموده شود. میدان بزرگی آماده کردند و بزرگان دربار و کشتی‌گیران برای تماشا حاضر شدند.

جوان با قدرتی وارد میدان شد که راوی آن را به نیروی فیلی خشمگین تشبیه می‌کند. استاد دریافت که از نظر توان بدنی، حریف جوانش نمی‌شود. پس با همان فن ویژه‌ای به او حمله کرد که هرگز به شاگرد نیاموخته بود.

جوان راه مقابله با آن را نمی‌دانست. استاد او را با دو دست از زمین بلند کرد، بالای سر برد و به زمین کوبید. فریاد جمعیت برخاست و پادشاه دستور داد به استاد لباس و هدیه بدهند.

در مقابل، شاگرد را سرزنش کرد: «در برابر کسی که تو را پرورش داده، ادعای برابری کردی، اما از عهده شکست دادن او برنیامدی.»

جوان پاسخ داد: «ای پادشاه، او با زور بازو بر من پیروز نشد. تنها نکته‌ای از فن کشتی مانده بود که به من یاد نداده بود. امروز با همان نکته مرا شکست داد.»

استاد گفت: «آن را برای چنین روزی نگه داشته بودم. دانایان گفته‌اند: به دوستت آن‌قدر قدرت نده که بتواند دشمن تو شود.»