فن آخر

استاد کشتی‌گیری ۳۶۰ فن می‌دانست و هر روز به روش متفاوتی کشتی می‌گرفت. به یکی از شاگردان زیبایش علاقه داشت و بیشتر فن‌ها را به او یاد داد: ۳۵۹ فن از ۳۶۰ فن. فقط آموزش یک فن را عقب می‌انداخت و آن را برای خودش نگه داشته بود.

جوان به‌تدریج هم در قدرت و هم در کشتی گرفتن چنان پیشرفت کرد که هیچ‌کس نمی‌توانست با او برابری کند. سرانجام پیش پادشاه گفت: «استادم از من بزرگ‌تر است و حق استادی بر من دارد. فقط از همین نظر از من بالاتر است؛ وگرنه من در قدرت از او کمتر نیستم و در کشتی گرفتن هم با او برابرم.»

پادشاه از این سخن ناراحت شد و دستور داد استاد و شاگرد با هم کشتی بگیرند. میدان بزرگی آماده کردند. افراد مهم و کشتی‌گیران بسیاری برای تماشا آمدند.

جوان با قدرت وارد میدان شد. استاد می‌دانست که شاگرد از نظر بدنی از او قوی‌تر است. بنابراین، همان فنی را به کار برد که به او یاد نداده بود. جوان نتوانست در برابر آن کاری کند. استاد با دو دست او را از زمین بلند کرد، بالای سر برد و به زمین انداخت.

فریاد مردم بلند شد. پادشاه دستور داد به استاد لباس و هدیه بدهند. جوان را هم سرزنش کرد و گفت: «با کسی که تو را آموزش داده بود، ادعای برابری کردی، ولی نتوانستی او را شکست بدهی.»

جوان در پاسخ گفت: «ای پادشاه، او با قدرت بیشتر بر من پیروز نشد. یک فن را به من یاد نداده بود و امروز با همان فن مرا شکست داد.»

استاد گفت: «آن فن را برای چنین روزی نگه داشته بودم. آدم‌های دانا گفته‌اند: به دوستت آن‌قدر قدرت نده که بتواند دشمن تو شود.»