Ο Αλέξανδρος και ο Βουκεφάλας

Ένας άντρας από τη Θεσσαλία, ο Φιλόνικος, έφερε στον βασιλιά Φίλιππο ένα άλογο για να του το πουλήσει. Το όνομά του ήταν Βουκεφάλας. Ο βασιλιάς και οι άνθρωποί του κατέβηκαν στην πεδιάδα για να το δοκιμάσουν πριν το αγοράσουν.

Το άλογο φαινόταν πολύ άγριο. Δεν άφηνε κανέναν να ανέβει πάνω του και δεν άκουγε τις φωνές των ανθρώπων του Φιλίππου. Αντιδρούσε σε όλους. Ο βασιλιάς έχασε την υπομονή του και διέταξε να το πάρουν μακριά. Πίστευε ότι ήταν αδύνατο να το οδηγήσει κανείς.

Ο Αλέξανδρος, ο γιος του, παρακολουθούσε. Είπε ότι έχαναν ένα εξαιρετικό άλογο, επειδή τους έλειπαν η γνώση και το θάρρος να το οδηγήσουν. Στην αρχή ο Φίλιππος δεν απάντησε. Όταν όμως ο γιος του συνέχισε να κάνει την ίδια παρατήρηση, τον ρώτησε αν νόμιζε ότι ήξερε περισσότερα από τους μεγαλύτερους.

«Αυτό το άλογο, τουλάχιστον, μπορώ να το οδηγήσω καλύτερα», απάντησε ο Αλέξανδρος.

Ο Φίλιππος τον ρώτησε τι θα έκανε αν αποτύχαινε. Εκείνος υποσχέθηκε να πληρώσει ο ίδιος ολόκληρη την τιμή του αλόγου. Οι παρόντες γέλασαν, αλλά πατέρας και γιος συμφώνησαν.

Ο Αλέξανδρος έτρεξε κοντά στον Βουκεφάλα. Είχε προσέξει ότι το άλογο τρόμαζε από τη δική του σκιά, που κινούνταν στο έδαφος μπροστά του. Έπιασε τα χαλινάρια και το γύρισε προς τον ήλιο, ώστε να μη βλέπει τη σκιά μπροστά του.

Το χάιδεψε και το ηρέμησε λίγο. Έπειτα έβγαλε ήσυχα το ρούχο που φορούσε στους ώμους και ανέβηκε με ένα πήδημα στην πλάτη του. Στην αρχή το συγκρατούσε απαλά με τα χαλινάρια, χωρίς να το χτυπά. Όταν κατάλαβε ότι ο φόβος είχε περάσει και ότι το άλογο ήθελε να τρέξει, το άφησε ελεύθερο να προχωρήσει γρήγορα.

Οι άλλοι παρακολουθούσαν με αγωνία και χωρίς να μιλούν. Όμως ο Αλέξανδρος έστριψε σωστά και επέστρεψε χαρούμενος. Τότε όλοι άρχισαν να φωνάζουν ενθουσιασμένοι.

Ο Φίλιππος δάκρυσε από χαρά. Όταν ο γιος του κατέβηκε, τον φίλησε και του είπε να αναζητήσει ένα βασίλειο αρκετά μεγάλο για τις ικανότητές του: η Μακεδονία δεν ήταν αρκετά μεγάλη για εκείνον.